سيد بن طاوس ميگويد : امام حسين پس از اين مصيبت دشمنان را براى مبارزه دعوت كرد و هر كسى كه به آن حضرت نزديك ميشد او را ميكشت تا اينكه قتال عظيمى كرد و در آن حال اين شعر را ميخواند : القتل اولى من ركوب العار * و العار اولى من دخول النار يعنى كشته شدن بر مرتكب شدن عار مقدم است و عار بر داخل شدن آتش جهنم حق تقدم دارد . بعضى از راويان گفته : به خدا قسم من هرگز شخص مغلوبى را نديده بودم كه فرزندان و اهل بيت و يارانش كشته شده باشند و او از امام حسين براى جهاد قوىتر و شجاع‌تر باشد . هر گاه مردانى شجاع به آن حضرت حمله ميكردند و آن يادگار حيدر كرار بر آنان حمله ميكرد . آنان نظير بزى كه گرگ بر او حمله‌ور شود فرار ميكردند . تعداد آن گروه نابكار هزار نفر بود كه امام عليه السلام بر آنان حمله ميكرد و ايشان نظير ملخ از جلو آن بزرگوار ميگريختند ! سپس بجايگاه خود باز ميگشت و ميفرمود : لا حول و لا قوة الا باللَّه العلى العظيم ! ابن شهر آشوب و محمّد بن ابى طالب مينويسند : امام حسين عليه السلام همچنان مشغول كارزار بود تا اينكه غير از مجروحين تعداد - 1950 - نفر از لشكر كفر را به دوزخ فرستاد ! عمر بن سعد كه با اين منظره مواجه شد بلشكر خود گفت : واى بر شما ! آيا ميدانيد با چه كسى مقاتله ميكنيد ! هذا ابن الانزع البطين ، هذا ابن قتال العرب ! يعنى اين بزرگ مرد فرزند دلاور انزع البطين ( يعنى حضرت امير المؤمنين على بن ابى طالب ) است . اين بزرگمرد پسر كشندهء عرب مىباشد . پس بايد از هر طرف بر او حمله كنيد ! تيراندازان كه تعداد آنان چهار هزار نفر بود آن امام مظلوم را هدف تير قرار دادند تا اينكه بين او و بين خيمه‌هايش جدائى انداختند . محمّد بن ابى طالب و صاحب كتاب مناقب و سيد بن طاوس مينگارند : امام حسين عليه السلام